آدرس وبلاگ جدید

اسم وبلاگ جدیدم غزل منه...

آخه میدونی... داستان با غزلی از عشق شروع شد!

این وبلاگ جدیدرو بنام غزل،به خاطر غزل و به عشق غزل شروع کردم ؛

امیدوارم مثل همیشه کنارم باشید و منو تو این راهی که شروع کردم تنها نذارید...

به امید سلامی دوباره در www.bia2lovere2.blogfa.com 

مهدی(چپ دست عاشق "قدیم")............(عاشق غزل "جدید")

لا لا  لا لا بخواب دنبا خسیس

واسه هرکسی خوب نمی نویسه

یکی همیشه شاد بوده و خندون

یکی چشاش همیشه خیسه خیسه

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

خداوندا ؛

چرا باید چنین باشد که من تنها و او تنها

چرا اینگونه کردی سرنوشتم را

خدایا خوب می دانی که بی او من فقط تنها غریبی بی کسو کارم

چرا این شد که تنهایی شده تنها کسو کارم

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

دوری دلیل بی وفایی نیست

وفا این است که نامت را نهانی زیر لب دارم

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

آن قدر  با آتش دل ساختم تا سوختم

بی تو ای آرام جان یا ساختم یا سوختم

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پروانه صفت چشم به تو دوخته بودم

آنگاه خبر دار شدم سوخته بودم

خاکستر آن بر سر شمع ریخته بودم

این بود وفایی که آموخته بودم

تنهایم بیا ...

چرا وقتی که آدم تنها میشه

غم و غصهَ ش قدر یک دنیا میشه

میره یه گوشه ی پنهون میشینه

اونجارو مثل یه زندون می بینه

وقتی که تنها میشم اشک تو چشام پر می زنه

غم میاد یواش یواش خونه ی دل در می زنه

یاد اون شبها می افتم زیر مهتاب بهار

توی جنگل، لب چشمه می نشستیم من و یار

می گن این دنیا دیگه مثل قدیما نمیشه

دل این آدما  زشت و دیگه زیبا نمیشه

غم تنهایی اسیرت میکنه

تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

----------------------------------------------------------------------------------------------------

"یازدهمین روز از سومین ماه پاییز روز میلاد من است"

خیلی ها فکر می کنند که وقتی به دنیا اومدم خیلی خوشحال نبودم ، چون داشتم گریه     می کردم ولی اونا خبر ندارن که گریه ی من از خوشحالی بوده نه غم و ناراحتی...

درسته که دنیا و آدماش خیلی با من مهربون نبودن و بیشتر وقتا دل منو شکوندن و به دلم زخم زدن ولی بازم از اومدن به این دنیا و دیدن آدماش خوشحالم...

می دونی ؛ اگه دلم زخم خورده و یا شکسته مشکل از خودم بوده، چون که قدر اعتماد دلم رو ندونستم و با سپردن اون به آدمایی که ارزششو نداشتن باعث شدم که بشکنه...

من چرا دارم درد دل می کنم!!؟؟!!

مگه تولدم نیست؟!!؟

حرفامو زیاد جدی نگیرید ، اگه بازم غمگین نوشتم منو ببخشید آخه عادت کردم که هر وقت خواستم مطلب جدیدی بنویسم باید حرف دلم باشه...

"خوش باشید"